Het spruitje….

Zoals ik al eerder vertelde, hou ik van gezond eten, lekker bewegen. Groente komt nagenoeg dagelijks op mijn bord en ook het verantwoorde portie fruit weet ik elke dag wel te halen.  Bijna alles vind ik wel lekker, zelfs broccoli (mits niet te lang gekookt) eet ik graag een paar maal per maand. Het voordeel van volwassen zijn en “op jezelf wonen”, is dat je natuurlijk zelf kunt bepalen wat er op je bord komt. Groente die je niet lekker vindt, zul je dus ook niet gaan klaarmaken.

Sinds kort heb ik een groenteabonnement. Dat is een tas met groente (biologische) die ik elke week ophaal bij een natuurvoedingswinkel. Het is elke keer weer spannend wat daar in zit. Ook zit er wel van die “vergeten” groente als bv aardpeer in. Wat mij echter niet kan bekoren zijn de spruitjes die heel regelmatig opduiken op de bodem van die tas. Als ik ze zie liggen in hun papieren zakje, lijken het schattige kleine kooltjes. Ik pak er één uit en verbaas mij altijd hoe volmaakt ze gemaakt zijn. Voor mij ligt hun venijn dan ook in de smaak. Ik heb ze gekookt gegeten: brrrrrrr. Geen succes. De eerste hap was nog wel aardig, maar na enig kauwen en op naar de volgende spruit zag ik het wel voor gezien. De volgende keer maakte ik er een salade van. Heel fijn geraspt op een bord met een dressing van wat olie, azijn en mosterd. Ik moet zeggen dat het er wel heel smakelijk uit zag. Toen proeven. Weer niks aan.

De enige keer dat ik de spruitjes een soort van lekker vond was in een restaurant met een Michelin ster. Daar kwam ik aan tafel, na een uitnodiging van een verzekeringsmaatschappij, zo’n zakendiner. Na een exquis voorgerecht bestaande uit kleine hapjes, vergezeld van een mooi glas wijn, kwam het hoofdgerecht. Kleine stukjes vlees (vraag mij niet welke, dat weet ik niet meer), met daarbij ja: spruitjes. Nu was de hoeveelheid aangepast aan de rest van het menu: 3 spruitjes waren kunstzinnig op mijn bord gepresenteerd. Ik had zo iets van, dat kan ik wel hebben. Niet zoals bij Van der Valk, gelijk een bak vol, nee slechts 3 stuks. Ik sneed met veel precisie een spruitje in tweeën, stak het in mijn mond en probeerde het zo snel mogelijk weg te krijgen. Nu moet ik eerlijk zeggen: het spruitje smaakte niet naar spruitje. Er zat een soort sojasausje over heen dat de smaak behoorlijk verbeterde. Helaas was het recept van de sterrenkok geheim, dus thuis nadoen was onmogelijk. Ik heb dan ook verder nooit meer pogingen ondernomen om iets culinairs met spruitjes te gaan doen. Tot nu: ik moet er aan geloven…. Als iemand nog een super lekker recept heeft: ik hou mij aanbevolen.

 

Eet smakelijk!online begeleiding bij afvallen,

Geef een reactie